Beoordeling van beroepsmatige blootstelling aan 4,4′-methyleen-bis-(2-chloroaniline) “MOCA” met behulp van een nieuwe gevoelige methode voor biologische monitoring

Er is met succes een nieuwe analytische methode ontwikkeld voor de bepaling van 4,4′-methyleen-bis-(2-chloroaniline), beter bekend als "MOCA", in menselijke urine. Deze methode kenmerkt zich door een hoge specificiteit en sterke gevoeligheid. Het is belangrijk te vermelden dat MOCA een goed gedocumenteerde kankerverwekkende stof is, met bewezen toxicologische bewijzen die de kankerverwekkende werking ervan bij proefdieren zoals ratten, muizen en honden aantonen.

Voordat deze nieuw ontwikkelde methode in de praktijk werd toegepast, voerde het onderzoeksteam eerst een kortlopend vooronderzoek uit met ratten. Het primaire doel van dit preklinische onderzoek was het identificeren en verduidelijken van bepaalde belangrijke kenmerken met betrekking tot de uitscheiding van MOCA via de urine in het diermodel – waaronder aspecten zoals de uitscheidingssnelheid, metabolische routes en het tijdsvenster voor detecteerbare niveaus – waarmee een solide wetenschappelijke basis werd gelegd voor de latere toepassing van de methode op menselijke monsters.

Na de voltooiing en validatie van het preklinische onderzoek werd deze op urine gebaseerde detectiemethode formeel gebruikt om de mate van beroepsmatige blootstelling aan MOCA onder werknemers in Franse industriële bedrijven te beoordelen. Het onderzoek omvatte twee belangrijke werksituaties die nauw verband houden met MOCA: enerzijds het industriële productieproces van MOCA zelf, en anderzijds het gebruik van MOCA als uithardingsmiddel bij de productie van polyurethaanelastomeren, een veelvoorkomende toepassing in de chemische en materiaalindustrie.

Door middel van grootschalige tests met urinemonsters van werknemers in deze scenario's, ontdekte het onderzoeksteam dat de uitscheidingsniveaus van MOCA in de urine sterk varieerden. De uitscheidingsconcentraties varieerden van niet-detecteerbare niveaus – gedefinieerd als minder dan 0,5 microgram per liter – tot een maximum van 1600 microgram per liter. Bovendien bleken de concentraties van N-acetylmetabolieten van MOCA in de urinemonsters consistent en significant lager te zijn dan de concentraties van de moedersubstantie (MOCA) in dezelfde monsters. Dit wijst erop dat MOCA zelf de primaire vorm is die in de urine wordt uitgescheiden en een betrouwbaardere indicator voor blootstelling.

Over het algemeen bleken de resultaten van dit grootschalige onderzoek naar blootstelling op de werkplek een eerlijke en nauwkeurige weerspiegeling te zijn van de algehele MOCA-blootstellingsniveaus van de onderzochte werknemers. De gemeten uitscheidingsniveaus waren namelijk nauw gecorreleerd met de aard van hun werk, de duur van de blootstelling en de omstandigheden op de werkplek. Een belangrijke bevinding uit het onderzoek was bovendien dat na de analytische bepalingen en de implementatie van gerichte preventieve maatregelen op de werkplekken – zoals het verbeteren van ventilatiesystemen, het intensiever gebruik van persoonlijke beschermingsmiddelen (PBM's) of het optimaliseren van procesvoering – de uitscheidingsniveaus van MOCA in de urine van de getroffen werknemers vaak een duidelijke en significante daling vertoonden. Dit toont de praktische effectiviteit aan van deze preventieve interventies bij het verminderen van de blootstelling aan MOCA op de werkplek.